Dani strasene sedmice

STRASNA SEDMICA (grčki: Μεγάλη Εβδομάδα – Velika sedmica)

Poslednja sedmica Vaskršnjeg posta pre Pashe – Vaskrsa, provodila se od najstarijih vremena u najstrožem postu. Apostolske ustanove propisuju da se ove sedmice upotrebljavaju samo hleb, so i voće, a Veliki petak i Velika subota su potpuno bez hrane. Od davnina se naziva Velikom sedmicom.

Budući da se Sveta četrdesetnica završava u petak, pred Subotu svetog i pravednog Lazara, Jerusalimska crkva je ovu subotu pribrojavala Velikoj sedmici. Svaki dan ove sedmice, naziva se u bogoslužbenim knjigama, svetim i velikim zbog svetih i velikih događaja koji su se zbili tih dana. Svaki dan ima svoju temu, a svi zajedno se provode u postu bez ulja, izuzev Velikog četvrtka koji se smatra prazničnim danom, jer je ovoga dana ustanovljena Sveta tajna Evharistije. Bogosluženje ovih dana izloženo je u Posnom triodu. Posni triod ovu sedmicu naziva Sedmicom spasonosnih stradanja. Sava, episkop šumadijski

Read More

O Monaštvu – Episkop Ilarion Alfejev

Vi ste svetlost svetau

Ima nešto suštinski isto između braka i monaštva. To nisu dva suprotna puta, nego dva puta, koji su u mnogome bliski jedan drugome. Čovek kao individua – biće u potpunosti vredni, jedino ukoliko se realizuje kao ličnost u opštenju s drugima. I u braku ispunjenje onoga što nedostaje proishodi kroz dobijanje druge „polovine”, drugog „ja”, kroz dobijanje „drugog”. U monaštvu se kao ovaj „drugi” javlja Sam Bog. Tajna monaškog života ogleda se u tome da se onaj koji je primio monaštvo potpuno orijentiše u svom životu prema Bogu. Čovek se razumno i dobrovoljno odriče ne samo braka, nego i mnogo čega drugog, dostupnog običnim ljudima, da bi se maksimalno usredsredio na Boga i posvetio mu sav svoj život, sve svoje pomisli i dela. I u tom smislu monaštvo je blisko braku. Nije slučajno da su mnogi Oci Crkve poredili monaški život sa životom supružnika i govorili o stremljenju čovekove duše ka Bogu, izražavajući se isto kao kada su govorili o supružničkom životu. Vidljivo je da je jedan od osnovnih tekstova korišćen u asketskoj literaturi, posvećenoj monaštvu, bila biblijska knjiga Pesma nad pesmama premudrog Solomona, koja govoreći o ljubavi između čoveka i žene, dodiruje takve dubine čovekove prirode, da se u istom stepenu može odnositi i na tu ljubav koja postoji između duše čovekove i Boga. Duša hrišćanina je nevesta Hristova, i baš na tom planu u monaštvu se realizuje onaj „bračni potencijal” koji postoji u svakom čoveku. Sve to što nedostaje čoveku, individui, da bi postao ličnost, persona, da bi spoznao svoj lični život sam i u odnosu s drugima, u monaštvu se dostiže opštenjem s Bogom. To je prvo.

Read More

Veliki post u našem životu

Protojerej Aleksandar Šmeman: Veliki post u našem životu

Moramo postaviti jedno pitanje: Kako mi Hristovo učenje o Velikom postu primjenjujemo u našem životu? Kakav je stvarni a ne samo nominalni uticaj Velikog posta na naš život? Sadašnji život se sasvim razlikuje od života kojim su ljudi živjeli onda kada su stvarane i ustanovljene ove službe, himne, kanoni i propisi. Živjelo se tada u relativno malim, uglavnom seoskim zajednicama u jednom organski pravoslavnom svijetu. Ritam čovjekovog života uobličavala je Crkva. Međutim, sada živimo u veoma urbanizovanom, tehnološkom društvu koje je, po religijskom ubjeđenju pluralističko, a u svom pogledu na svijet sekularističko, u kome mi pravoslavni predstavljamo neznatnu manjinu. Veliki post nije više onako «uočljiv» kao nekada, recimo u Rusiji ili Grčkoj. Stoga je naše pitanje realno: kako mi možemo uvođenjem jedne ili dvije «simvolike» – promjene u naš svakodnevni život – održavati Veliki post?…

Read More

Zašto atonski monasi ne boluju od raka

Ovu nevjerovatnu činjenicu prvo su uočili grčki ljekari, ubrzo su im se pridružili naučnici iz cijelog svijeta, rezultat ozbiljnog naučnoistraživačkog rada, koji od 1962. godine traje do danas, pokazao je da monasi manastira Atos ne boluju od raka.

​I ne samo da ne boluju, već nikad nijesu ni bolovali. Ovaj zaključak je dobijen ispitivanjem ostataka, čija starost varira u opsegu od nekoliko hiljada godina.

Da bi objasnili ovu začuđujuću činjenicu bilo je iznešeno mnogo različitih teorija od kojih je na kraju, pravo na postojanje dobila samo jedna:

Da izbjegnu ovu opasnu bolest atonskim monasima pomaže njihova ishrana i svakodnevni život, koji će biti razmatran u nastavku …

​Ispostavilo se da oni ne jedu meso, ali jedu puno povrcća i vocća, takođe vecći dio godine se pridržavaju strogog posta.

Read More